• 02/03/2010

Column Ab Krook: ‘Deze Olympische Spelen waren uniek’

Ik loop al heel wat jaartjes mee, maar de Olympische Spelen in Vancouver zullen mij bij blijven als de meest opmerkelijke in een lange rij. Spelen ook, waar we lessen uit moeten leren, zeker in Nederland. Leren mag ook het IOC trouwens. De Spelen begonnen niet alleen met een fraaie gouden plak van Sven Kramer op de 5000 meter maar ook met een enorm amateuristisch gepruts met het ijs op de 500 meter. Ik zeg het bewust zo hard, omdat hier de sporters ondergeschikt zijn gemaakt aan de commercie. De aloude en beproefde Zamboni mocht in Richmond niet het ijs op, omdat andere sponsoren een nauwelijks geteste milieuvriendelijke dweilmachine wilden inzetten. Dat leidde tot een enorme chaos en in paniek werd de vertrouwde Zamboni vanuit Calgary ingevlogen. De hele wereld heeft via de televisie kunnen zien hoe zelfs de machtige ISU-president Cinquanta niet bij machte was de ijskwaliteit te garanderen. De schaatssport kan wel een stootje hebben, maar dit gestuntel op en rond het ijs mag nooit meer gebeuren. 

Tussen de bedrijven wonnen Ireen Wust (1500 meter), Sven Kramer (5000 meter) en Mark Tuitert (1500 meter) knap goud. De Canadese Christine Nesbitt haalde het zelfde kunststukje uit op de 1000 meter en de Canadese mannen wonnen goud op de ploegachtervolging. Ik denk dat beide landen daarmee te weinig hebben gekregen, maar aan de andere kant leert de geschiedenis dat iedere Olympische Spelen zijn eigen helden voortbrengt. Wie kende de Koreaan Lee, de winnaar van het goud op de 10 kilometer en het zilver op de 5000 meter?

Het waren ook de Spelen van de dramatiek. De beelden van de foute wissel van Sven Kramer zijn de hele wereld overgegaan. Sven is nog jong en kan nog minstens 2 Spelen mee, maar voor coach Gerard Kemkers is zijn verkeerde aanwijzing niet minder dan een persoonlijk drama. Ik hoop oprecht dat Nederland snapt dat Gerard een absolute topcoach is en dat hier sprake is geweest van een black-out met achteraf grote gevolgen. De tijd zal leren hoe Gerard uit dit menselijke drama komt. Ik heb wel het voorstel gedaan aan de ISU om regels te stellen voor coaches op de kruising. Zo langzamerhand slepen sommige coaches zoveel mee aan borden, papieren en zelfs portofoons dat het zo langzamerhand een gevaar voor de coach zelf en de sporter gaat worden. Ik wil niet zover gaan als in de atletiek om de coach langs de baan te verbieden maar het lijkt me zeker zinvol om beperkingen op te leggen aan wat er op de kruising al of niet kan. Ook in het belang van de coaches zelf. 

Een drama vond ik ook de ploegachtervolging. Ik wil niet te diep ingaan op wat er allemaal wel of niet is fout gegaan, maar ik schrok er wel van dat miljoenen tv-kijkers hebben kunnen zien hoe broos de verhoudingen in het Nederlandse topschaatsen zijn. Coaches die tegen elkaar te keer gaan, sporters van verschillende teams die elkaar verwijten maken, dat moet echt anders. Na de Olympische Winterspelen moeten we met de verschillende merkenteams aan tafel om de onderlinge verhoudingen te professionaliseren, maar ook om af te spreken hoe we met de Nederlandse ploeg een zo sterk mogelijke achtervolgingsploeg moeten samenstellen. De teams moeten beter gaan samenwerken en topmensen uit het schaatsen zullen die gesprekken op gang moeten brengen. De Nederlandse ploegen kunnen veel van elkaar leren, maar dat lukt maar steeds niet omdat te organiseren. 

Daarom verlaat ik nu Vancouver met gemengde gevoelens. Er is nog veel werk aan de winkel!